மீட்டாத புதுயாழ்

(கவிப்பேரரசர் கண்ணதாசன் பாராட்டிய கவிதை)

மேகத்தை	ஒத்தகரும்	கூந்தல்;	பாயும்
மீன்அம்பை	ஒத்தஇரு	கண்கள்;	காதல்
வேகத்தை	தூண்டுகிற	பார்வை;	வட்ட
வெண்ணிலவைப்	போலமுகத்	தோற்றம்;	உற்ற
சோகத்தை	மாற்றுகிற	வனப்பு;	இன்பச்
சுனைத்தேக்கம்	இன்னமுதக்	கூட்டு;	மோக
தாகத்தை	மீட்டுகிற	இளமை;	கொண்ட
தளிர்மேனி;	இளமொட்டு;	நங்கை	நல்லாள்!
ஓவியந்தான்!	உயிரின்பக்	கவிதை	யேதான்!
ஒளிகுன்றா	சுடர்மணிதான்!	ஒப்பே	இல்லாக்
காவியந்தான்!	கற்பனையால்	காணக்	கிட்டாக்
காரிகைத்தான்!	கனிக்கொத்து!	கன்னற்	சாறு!
மேவியதேன்!	எழிற்குன்று	மென்மைத்	தண்பூ!
மீட்டாத	புதுயாழ்தான்!	இளைஞன்	தன்னை
ஆவியிலே	கலந்துய்ய	மணந்தாள்;	அந்தோ!
அன்றிரவே	அவனிறந்தான்	விதவை	யானாள்!
கோவில்லை;	அவள்கணவன்	இல்லை	; அந்தக்
கோதைக்கு	வாழ்வில்லை;	இன்ப	மில்லை;
பூவில்லை;	பொட்டில்லை;	மஞ்சள்	இல்லை;
புதுவண்ணப்	பூப்போட்ட	சேலை	இல்லை
தேவில்லை;	அவள்	தெய்வம	இல்லை;
தெளிவில்லை;	ஒளியில்லை;	தெம்பும்	இல்லை;
சாவில்லை;	அதுகிட்டும்;	அதுதான்	சொந்தம்
சாகாமல்	யார்வாழ்ந்தார்	உண்டா?	இல்லை!
நிலவுநிற	ஆடையவள்	உடுத்தி	னாலும்
நீங்காத	ஆசைஅலை	புரட்சி	செய்யும்!
உலவாமல்,	உரத்தகுரல்	பேச்சில்	லாமல்
ஓடாமல்,	ஆடாமல்,	ஒடுங்கி	னாலும்
செலவாகும்	பருவத்தைத்	தேக்கி	வைத்தால்
தீராத	வேதனைதான்;	இளமைக்	கோலம்
வளமற்றுப்	போகவில்லை	வாட	வில்லை
வாதனைக்கு	அளவில்லை,	வாழ்வா?	சாவா?
ஒருமணந்தான்	ஒருபெண்ணுக்	கிருக்க	வேண்டும்
ஒருமணத்தின்	பயனெதையும்	அவள்கண்	டாளா?
திருமணந்தான்	அவள்	கண்டாள்;	பலன்என்
தீராத	வேதனைதான்	கண்டாள்;	இந்த
ஒருமணத்தின்	முறையிங்கே	தகர்ந்தா	லென்ன?
ஓர்ந்திடுவீர்	நாட்டோரே!	உணர்வைப்	பாரீர்!
மறுமணத்தின்	முறையிங்கே	வேண்டும்	வேண்டும்
மறுத்திடிலோ	மங்கையினை	பழிதான்	தீண்டும்!
உள்ளத்தால்	பண்பட்ட	வயதா	னாலும்
ஓதறியாத்	துன்பங்கள்	ஏற்றல்	கிட்டும்.
வெள்ளையினால்	ஆடையினைக்	கட்டிக்	கொண்டால்
விரகமென்ன	நீங்கிடுமா?	தரையில்	போட்ட
துள்ளுகிற	மீனைப்போல்	வாழ்வில்	இன்பம்
துய்த்துய்யத்	தவிக்கின்ற	இளமை	தன்னைக்
கள்ளத்திற்	கிடம்விட்டுக்	கருக்கி	டாதீர்!
காசினியீர்!	கருணையுடன்	விளக்கம்	காண்பீர்!
பட்டுவிட	வில்லையவள்;	பட்டு	மேனிப்
பளபளப்பு	மாறவில்லை;	கன்னிக்	கோலம்
கெட்டுவிட	வில்லையவள்;	கற்பு	விற்கக்
கீழிறங்க	வில்லையவள்;	இல்வாழ்	வின்பம்
விட்டுவிட	வில்லையவள்;	வாழ்ந்தா	லென்ன?
வேரறுந்த	பேரெல்லாம்	ஆடும்	போது
தொட்டுவிடக்	கூடாதா	இல்ல	றத்தை
துயர்துடைக்கக்	கூடாதா	நாட்டீர்	சொல்வீர்!
தடுத்திட்டான்	மணமான	அவள்தன்	அண்ணன்
தப்பென்றாள்	குழந்தைக்கை	அவள்தன்	அண்ணி!
விடுத்திட்டாள்	புராணத்துக்	குப்பை	தந்த
வீம்புமொழி	அர்ச்சனையை	அவள்தன்	அத்தை
கெடுத்திட்டாள்	பெற்றதாய்	ஏற்க	வில்லை
கேட்பானேன்	தந்தையினை	உற்றார்	மற்றார்
மடுத்திட்டார்;	பள்ளத்தில்	உணர்ச்சி	வெள்ளம்
மாய்கிறது	சாய்கிறது	மதிப்பார்	யாரோ?
பூப்போல	அவள்மலந்தாள்	வாடை	கொண்டாள்
பொல்லாத	விதவையெனும்	சொல்லால்	உள்ளம்
தீப்போல	சுடர்விட்டுக்	கொந்த	ளிக்க
திகைக்கின்றாள்;	தேம்புகிறாள்;	தௌவில்	லாத
பாப்போல	குழம்புகிறாள்;	பவளச்	செவ்வாய்
பசி	கொண்டு	துடிக்கின்றாள்	அவளைப்
காப்போர்யார்?	வாழ்வீப்பீர்!	தவறோ	சொல்வீர்!
கட்டாயம்	விதவைமணம்	வேண்டும்!	வேண்டும்!
மங்காதா	புராணத்து	மடமைச்	செய்கை
மடியாதா	விதவையெனும்	மாறாத்	தீச்சொல்!
பொங்காதா	மறுமலர்ச்சி!	புதுமை	எண்ணம்
பொலியாதா	நாட்டிடத்தில்;	இளமை	வேகம்
திங்காதா	உள்ளத்தை;	கண்டும்	ஏனோ
தெரியாதார்	போல்நடித்தீர்	என்னே	மிச்சம்!
தங்காதா	மறுமணத்தின்	வேட்கை;	எங்கும்
தளிராதா	முற்போக்கு;	அந்நாள்!	எந்நாள்?